Z nauczania Jana Pawła II

Na czym polega wiara? Konstytucja Dei verbum wyjaśnia, że dzięki niej «człowiek z wolnej woli cały powierza się Bogu, okazując „pełną uległość rozumu i woli wobec Boga objawiającego” i dobrowolnie uznając objawienie przez Niego dane» (n. 5). Wiara nie jest więc tylko przylgnięciem rozumu do objawionej prawdy, lecz również uległością woli i darem z siebie dla objawiającego się Boga. Jest to postawa przenikająca całą egzystencję.

Sobór przypomina również, że wiara potrzebuje «łaski Bożej uprzedzającej i wspomagającej oraz pomocy wewnętrznych Ducha Świętego, który by poruszał serca i do Boga zwracał, otwierał oczy rozumu i udzielał „wszystkim słodyczy w uznawaniu i dawaniu wiary prawdzie”» (tamże). Widać więc, że z jednej strony dzięki wierze przyjmujemy prawdę zawartą w Objawieniu i przedstawioną przez nauczycielski urząd tych, którzy jako pasterze Ludu Bożego otrzymali «niezawodny charyzmat prawdy» (tamże, 8). Z drugiej zaś strony wiara domaga się rzeczywistej i konsekwentnej realizacji jej nakazów, co powinno znaleźć wyraz we wszystkich aspektach życia wzorowanego na Chrystusie.

Jako owoc łaski wiara wywiera wpływ na wydarzenia. Widać to doskonale na wzorcowym przykładzie Najświętszej Maryi Panny. Podczas zwiastowania Jej odpowiedź wiary na posłanie anielskie ma decydujące znaczenie dla przyjścia Jezusa na świat. Maryja jest Matką Chrystusa, ponieważ jako pierwsza w Niego uwierzyła.

Podczas godów weselnych w Kanie Galilejskiej dzięki swej wierze Maryja uprasza cud. Gdy usłyszała odpowiedź Jezusa, która nie wydawała się przychylna, trwała w postawie pełnej ufności, stając się w ten sposób wzorem wiary odważnej i stałej, pokonującej trudności.

Odważna i uporczywa była również wiara kobiety kananejskiej. Tej kobiecie, która przyszła, by prosić o uzdrowienie córki, Jezus przedstawił plan Ojca, w którym Jego misja ograniczała się do zagubionych owiec z domu Izraela. Kananejka odpowiedziała z całą mocą swej wiary i uzyskała cud. «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz!» (Mt 15, 28). W wielu epizodach Ewangelia ukazuje potęgę wiary.

Zadaniem wiary jest współpraca z tą wszechmocą. Jezus tak bardzo prosi o tę współpracę, że w drodze powrotnej do Nazaretu nie dokonuje niemal żadnego cudu, bo mieszkańcy Jego miasteczka w Niego nie wierzyli (por. Mk 6, 5-6). Wiara ma według Jezusa decydujące znaczenie dla zbawienia.

Św. Paweł rozwinie nauczanie Chrystusa, kiedy to w odróżnieniu od tych, którzy chcieli budować nadzieję na zachowaniu prawa żydowskiego, stwierdza z całą mocą, że wiara w Chrystusa jest jedynym źródłem zbawienia: «Sądzimy bowiem, że człowiek osiąga usprawiedliwienie przez wiarę, niezależnie od pełnienia nakazów Prawa» (Rz 3, 28). Nie można jednak zapominać, że św. Paweł miał na myśli tę autentyczną i pełną wiarę, «która działa przez miłość» (Ga 5, 6). Prawdziwą wiarę ożywia miłość do Boga, która jest nieodłączna od miłości do braci.

(Audiencja generalna w 18 III 1998)